Mijn passie   -    Mijn visie   -    Mijn mening

Speelgoed W107
Het zal u niet verbazen dat mijn eerste Mercedes een speelgoed-Mercedes was. Van mijn ouders kreeg ik tijdens een vakantie in Spanje een mooi modelletje van de inmiddels klassieke W107 (SL). Het heeft lange tijd geduurd voor ik de schoonheid van dit model ben gaan waarderen, zonder mijn ouders hiermee voor het hoofd te willen stoten...

Taxi
De echte Mercedes-passie onstond zonder twijfel in de taxi. Zowel de W123 als de W124 maakten op mij een onuitwisbare indruk. Als kind raakte ik gefascineerd door de massieve deuren, de comfortabele stoelen, het enorme rijcomfort en de trotse ster aan het einde van de immense motorkap, die de rijbeleving welhaast koninklijk maakte. Het zal u dan ook niet verbazen dat ik later zelf, na menig nachtje stappen, persé met een Mercedes-taxi naar huis gereden wilde worden.

W201
Toen op de middelbare school een klasgenoot mij een lift gaf in zijn W201, was ik definitief verkocht: de massieve deuren, de mate van afwerking van het interieur, de degelijkheid die je overal tegemoet kwam, de kwaliteit van de gebruikte materialen en het ultieme rijcomfort deden mij beseffen, dat dit mijn eerste Mercedes zou worden.

Eerste Mercedes
Toen ik 28 jaar was, kocht ik mijn eerste Mercedes: een W201 (190) met een 1.8 liter benzinemotor in de prachtige kleurstelling: Malachit (249). Als liefhebber van de kleur groen, vind ik dit nog steeds één van de meest mooie Mercedes-kleuren.

Sinds deze aanschaf ben ik mij meer en meer gaan verdiepen in zowel de diverse modellen, als het merk an sich.

W123
Toen ik na drie jaar probleemloos met de W201 rondgereden te hebben, voor een onderhoudsbeurt bij de dealer langsging, viel mijn oog op een klassiekermagazine. Aangezien de onderhoudsbeurt een uur in beslag zou nemen, had ik tijd genoeg om in het magazine een groot artikel over de W123 te lezen. Zowel tijdens als na het lezen van dit artikel raakte ik ontroerd. Er werd met zoveel liefde en passie over dit model geschreven dat ik al snel, op basis van wat ik allemaal gelezen had, tot het besef kwam welk type de aller-aller-beste Mercedes is: de W123. Niet lang daarna kocht ik mijn eerste W123 uit 1977, met een 2,3 liter benzinemotor.

Big Boys Toystore
Na hier een aantal maanden in gereden te hebben, maakte ik de grote `fout` om eens een kijkje te gaan nemen in één van ´s lands grote-jongens-speelgoedwinkels. Ik had al sinds de oprichting de website gevolgd en wilde nu weleens in het echt zien, welk moois er allemaal verzameld stond in Beverwijk.

De W124 stond al lange tijd op mijn verlanglijstje en na een beetje rondgesnuffeld te hebben, besefte ik dat ik mijn droom nu werkelijkheid kon laten worden en ruilde mijn eerste W201 en eerste W123 in voor een W124 met een 2,8 liter zescilinder benzinemotor in de zeer bijzondere kleurstelling: Beryll (888).

De Beryll-Benz was een fabuleuze auto: met zijn bijna 200 PK gaf ik iedereen gemakkelijk het nakijken, maar al snel begon er in mij een gevoel te sluimeren, dat ik niet kon onderdrukken: ik wilde terug naar het echte basic-gevoel, het ultieme autorijden in de ultieme Benz...Ik ging weer op zoek naar een W123...

Oude liefde roest niet
De leveranciers van de Beryll-Benz hadden een prachtige W123 200D te koop. De auto was uitgevoerd in de zeer exclusieve (Sonderfarbe) kleurstelling: Moorbraun (479). Aangezien ik de W124 slechts een halfjaar gereden had, kon ik deze eventueel gunstig inruilen op de W123 200D...

Op een mooie vrijdagmorgen besloot ik de Moorbruine W123 te gaan bezichtigen. Na in de showroom de deur geopend te hebben en de geur van het interieur opgesnoven te hebben, meldde ik de verkoper direct dat de auto verkocht was. De geur is zo magisch, dat het moeilijk te beschrijven valt. Wie ooit Das Parfum van Patrick Süskind gelezen heeft, kan zich er wellicht een voorstelling bij maken. De geur opsnuiven betekent een stap terug in de tijd doen, een reis naar het verleden maken.

De proefrit was eigenlijk overbodig, maar ik was ook wel benieuwd naar het vermogen: op internet las ik diverse malen dat de 200D eigenlijk te licht gemotoriseerd was en dat zijn geringe vermogen Mercedes-onwaardig was. Niets van dit alles bleek waar: de auto reed als een droom en in het verkeer kwam ik normaal mee.

Ultieme Benz
Door deze W123 leerde ik een totaal nieuwe dimensie van het autorijden kennen: het onthaastende autorijden. Gezeten in de comfortabele stoelen, rustig over de wegen rijdend kan werkelijk niets je stemming bederven en vraag je jezelf geregeld af waar iedereen mee bezig is. Na een weekendje weg op de Veluwe reed ik eens op een mooie zondagmorgen terug naar huis en verbaasde mij over de haast van de andere automobilisten en het asociale rijgedrag. Dat ik niet de enige `onthaaster` was, merkte ik al snel op de diverse W123-internetfora.

Autoweek
Toen ik bij toeval eens de Autoweek las, viel mijn oog op de rubriek `De Slimste Rijder`. Na het artikel gelezen te hebben, schreeuwde ik bijna van de daken: `Ik ben de allerslimste rijder`. Voordat mij arrogantie verweten wordt, even de feiten: we hebben het hier over een klassieke Mercedes-Benz, die op Diesel loopt (verbruik van 1:10-1:12), wegenbelastingvrij is en waarbij de verzekering iets meer dan een tientje per maand kost. Ik ken geen enkele andere auto die zoveel te bieden heeft, tegen zulke geringe kosten.

Enfin, ik stuurde een e-mail en enige tijd later kwam de journalist op visite. Hij hoorde mijn verhaal aan, maar was enigszins sceptisch aangezien hij een paar weken ervoor al een artikel had geschreven over iemand met een 300D van hetzelfde type (W123).

Ik nodigde hem uit voor een ritje en toen was hij om. Hij prees de fantastische rij-kwaliteiten en gave staat van het interieur. Al met al een leuke ervaring.

Toen later het artikel verscheen, was ik toch een beetje teleurgesteld. Naast een enkele feitelijke onjuistheid (bordeaux rood ??), kon ik mij slecht vinden in de conclusie. Het is maar een spelletje, zullen we maar denken...

Moor
Toen ik voor het eerst de naam van de Sonderfarbe zag (Moorbraun), moest ik gelijk aan mijn jeugd denken en dan in het bijzonder aan het boek `Kruimeltje` van Chris van Abkoude. Daarin is de hond Moor de trouwe metgezel van de hoofdpersoon Kruimeltje, met wie hij allerlei avonturen beleeft en van wiens zijde hij nimmer wijkt.

Trouw is mijn Moor ook: hij heeft mij nog nooit in de steek gelaten: twee jaar later en ruim 24.000 km verder heeft hij nog nooit enig gebrek gehad. Tijdens de jaarlijkse APK-keuring in januari 2009, bleek maar weer eens welke kwaliteit Das Haus afgeleverd heeft met deze wagen: de W123 bleek na keuring voor een steekproef door de RDW in aanmerking te komen. De RDW-keurmeester complimenteerde de monteur (mijn broer) voor de correct uitgevoerde keuring en sprak zijn waardering uit over de perfecte staat van dit inmiddels 28-jarige voertuig. Dat ik de W123 200D als beste auto ter wereld beschouw, zal u gezien alles wat u tot nog toe gelezen hebt niet erg verbazen. Ik nodig u uit om het volgende leuke artikel eens te lezen. Need I say more ? I rest my case...

Karl
Daar ik al langer met idee speelde om `iets met mijn hobby te gaan doen`, besloot ik afgelopen zomer (2008) op zoek te gaan naar een mooie W201. Duitsland werd het zoekgebied en al snel kwam ik in contact met een alleraardigste Mercedes-ingenieur, die nog een gave W201 (190) Diesel had staan. De man was zo gek van de auto, dat hij hem liefkozend `Karl` had genoemd (naar Karl Benz).

Al snel werden we het eens en na de invoer kon ik met volle teugen gaan genieten van de prachtig witte (Arktikweiß, 147) Benz, die ik tot Sneeuwwitje doopte.

W123 Coupe
Net voordat deze website online ging, kocht ik er spontaan een prachtig mooie W123 230CE bij. Deze coupe bewees maar weer eens hoezeer de `klassiekers` mensen in vervoering kunnen brengen. Na een gezellige lunch met de verkoper, werd het tijd om afscheid te nemen. De verkoper had me telefonisch al verteld dat de W123-serie hem altijd dierbaar zou blijven, aangezien zijn eerste W123 hem op de Autobahn het leven redde bij een zeer zware crash. Aan de coupe zat ook alweer een bijzonder verhaal vast en dus vermoedde ik dat het afscheid hem wellicht zwaar zou vallen. Saillant detail is dat de man meerdere `dikke` nieuwere Benzen bezat, waaronder een SL en een ML. Terwijl ik een uitgeleide kreeg, was ineens het moment daar om afscheid te nemen. Ik ging op de Autobahn naast de man in diens SL rijden om nog even te toeteren en zwaaien en zag tranen van ontroering: dat is dus wat een Mercedes met een mens kan doen...